Me siguri që historia do të kishte rrjedhur ndryshe.
Pjesë nga libri, Ahmet Zogu- Sara Blloshmi:
E kam takuar njëherë Enver Hoxhën.
-Çne?!- pyeti ajo më shumë se e habitur.
-Ia kishte marrë mendjen Mexhides së shkretë, me letra.
Me fjalë të bukura, premtime e foto. M’u duk një trill momental mes dy të rinjsh që do të kalonte shpejt, si edhe ca të tjerë.
Por ajo filloi grevën e urisë në shtëpi:
O e marr atë, ose do të vdes,- thoshte.
-Shiko, shiko?!
-Pashë, ç’pashë, edhe me këmbënguljen e Geraldinës, kishim vendosur që të dielën, më 9 prill 1939, të bënim fejesën. Gjërat shkuan si shkuan dhe ai, mësues në Liceun e Korçës atë kohë, i kishte dalë përpara autokolonës së familjes mbretërore në momentin kur po kalonin kufirin drejt Greqisë.
Unë u nisa të nesërmen, ditën e pushtimit, dhe e takova vetëm pak çaste në Selanik, ku edhe u ribashkuam.
Në mëngjes nuk e pashë më. Ndoshta historia e Shqipërisë do të kishte rrjedhur ndryshe tani, nëse fejesa do të ishte bërë një javë përpara ose pushtimi do të ishte shtyrë për vetëm 48 orë; ose nga ndonjë stuhi e papritur në det që do të kishte vonuar zbarkimin...
-Gjërat janë të shkruara në këtë botë dhe ne nuk jemi gjë tjetër, veç aktorë të një skenari të paracaktua...
No comments:
Post a Comment